Przekaz bez słów, czyli mowa ciała

Poprzez postawę naszego ciała i gesty przekazujemy bardzo wiele informacji o nas samych, naszym nastawieniu do otoczenia oraz samopoczuciu. Działa tutaj zasada 10 x 30 x 60. Należy ja rozumieć, że skuteczność naszego przekazu zależy:

• w 10% od tego, co mówimy
• w 30% jest konsekwencją tego, jak mówimy (ton głosu, sposób artykułowania, precyzja wypowiedzi)
• w 60% zależy od mowy ciała, a więc zachowań towarzyszących rozmowie i sygnalizujących nasze nastawienie psychiczne

Kształtując relacje międzyludzkie należy pamiętać o nieprzekraczaniu tzw. „przestrzeni osobistej”, czyli prywatnej. U każdego człowieka ma ona inny zasięg, waha się zwykle od 46 cm do 122 cm. Nie podchodźmy zbyt blisko, nie nachylajmy się nad naszym rozmówcą, gdyż może się poczuć zagrożony i zdominowany przez nas.

Warto mieć świadomość, jak ważną rolę komunikacyjna odgrywają gesty, jakich używamy. W różnych krajach mogą one mieć zupełnie odmienny wydźwięk.

I tak na przykład uniesienie kciuka w górę w Polsce oznacza „wszystko jest OK”, a w krajach Bliskiego Wschodu, w Zachodniej Afryce czy Południowej Ameryce (a nawet w Grecji czy Malcie) oznacza on śmiertelne zagrożenie, a nawet zaproszenie do perwersyjnej formy stosunku analnego.

Utworzenie „V” przez palec środkowy i wskazujący to w Polsce znak zwycięstwa, lub po prostu cyfra 2. Natomiast w Irlandii, Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii oznacza to samo, co wyciągnięcie u nas środkowego palca. We Włoszech ma jeszcze inny wydźwięk. Pokazuje się w ten sposób potrzebę pójścia do toalety.

Wyciągnięcie palca wskazującego i małego (tzw. „rogi”) w Polsce jest to znak używany głównie na koncertach, natomiast we Włoszech jest to gest oznaczający „rogacza”, czyli osobę zdradzaną.

Co mówią o nas poszczególne postawy i gestykulacja:

• Gestykulacja - im więcej gestykulujesz, tym bardziej sprawiasz wrażenie osoby chaotycznej. Spokojne, płynne ruchy powodują, że jesteś postrzegany jako osoba precyzyjn
• Wyraz twarzy - staraj się zwrócić do rozmówcy całą twarzą. Jeśli twój rozmówca zmieni położenie "podążaj za nim". Uśmiechaj się życzliwie, gdyż to sprawi, że rozmówca nie będzie się czuł lekceważony.
• Kontakt wzrokowy - utrzymuj cały czas z rozmówcą kontakt wzrokowy. Nie unikaj wzroku rozmówcy, ale też nie wpatruj się uporczywie w oczy drugiej osoby, gdyż może to ją krępować. Będąc mówcą nie opuszczaj wzroku, nie wpatruj się w kartkę czy ścianę za słuchaczami. Jeśli denerwujesz się podczas przemów obserwuj każdą osobę po kolei, zamiast skupiać się tylko na jednej, aby każdy odbiorca miał wrażenie, że mówisz to niego.
• Postawa otwarta - nie krzyżuj rąk i nóg, nie zaciskaj dłoni ani nie machaj przedmiotami (np. długopisem), nie rób (np. z notatnika) bariery między tobą, a rozmówcą. Nie chowaj głowy w ramiona. Takie zachowanie twój rozmówca może odebrać jako niechęć lub opór przed tym co mówi.
• Postawa ciała - pochyl się lekko w stronę rozmówcy. To sygnalizuje, że utrzymujesz kontakt, że mówi on rzeczy interesujące. Twoje odchylenie do tyłu może być odebrane jako dezaprobata. Sztywna postawa może sprawiać wrażenie napięcia, niepewności, przeżywanego stresu. Najwięcej mówi nas to w jaki sposób trzymamy swoje ręce. Pamiętaj, nie dotykaj się, nie stój z założonymi rękoma, gdyż to świadczy, że jesteś zamknięty na jakąkolwiek dyskusję. Trzymanie rąk sztywno po bokach również nie jest dobrym rozwiązaniem - sprawiamy wtedy wrażenie nieszczerych.
• Dźwięki nieartykułowane - odchrząkiwanie, wiercenie się, zakrywanie ust ręką, unikanie kontaktu wzrokowego, rytmiczne zaciskanie szczęk, "strzelanie" długopisem, pocieranie zaciśniętej dłoni - te zachowania świadczą o zdenerwowaniu. Staraj się ich unikać w trakcie rozmowy, aby Twój rozmówca widział przed sobą osobę pewną siebie i opanowaną.

Czego powinniśmy unikać:

• Trzymanie rak na biodrach - mobilizacja, agresja.
• Siedzenie z noga założona na nogę i kopanie w powietrze - znudzenie.
• Ramiona skrzyżowane na klatce piersiowej - obronność, wycofanie.
• Chodzenie z rękami w kieszeniach i ze zgarbionymi ramionami - smutek, nastrój depresyjny.
• Dotykanie i lekkie tarcie nosa - odmowa, wątpliwości, kłamstwo.
• Ręce założone za plecami - gniew, frustracja, obawa.
• Siedzenie ze ściśniętymi nogami - strach, niepewność.
• Głowa oparta na ręce, oczy spuszczone - nuda.
• Bębnienie palcami - zniecierpliwienie.
• Poprawianie, układanie włosów - brak pewności siebie, brak poczucia bezpieczeństwa.
• Obgryzanie paznokci - brak poczucia bezpieczeństwa, zdenerwowanie.
• Szczypanie, pociąganie ucha - niezdecydowanie.

Film na temat gestykulacji ZOBACZ

(god)